آمريتا آناندامايی ( آما )

 درسپيده دم روز ۲۷ سپتامبر سال ۱۹۵۳  در يكی از محروم ترين مناطق ساحل جنوبی ايالت كرلای هندوستان keralas در دهكده ای به نام پاراياكاداوو Parayakadavu دختری پا بعرصه زندگی می گذارد كه پدر و مادرش نام سودهامانی Sudhamani را برايش انتخاب می كنند. پيش از تولد آما ، مادرش دو كودك ديگر به دنيا آورده بود. هر دو بار اندك زمانی پيش از زايمان بدنش به شدت متورم می شد ، طوری كه می توانست خود را برای يك زايمان پيش از موعد آماده نمايد. اما هنگام تولد سودهامانی برخلاف انتظار اين مسئله به وقوع نپيوست، بطوريكه‌ در حين زايمانی كه به طور ناگهانی آغاز شده بود ، هيچ دردی را احساس نكرد. تا لحظه ای كه صدای فرزندش را نشنيده بود ، نگران بود و فكر می كرد كه متحمل رنج به دنيا آوردن نوزادی مرده شده است ولی هنگاميكه نوزاد تازه متولد شده را ديد ، با كمال شگفتی ، لبخند تابناكی را در صورت كودك مشاهده كرد.

   در اوان كودكی روشن بود كه سودهامانی كودك منحصر بفردی است ، او بدون فراگيری هيچگونه آموزشی بطور عميق و بصورت ذاتی چهره ای  روحانی و حالتی معنوی داشت . شدت مهربانيش آنقدر چشمگير و اعجاب بر انگيز بود كه روز بروز زبانزد همگان می شد و بهمين لحاظ با ديگر كودكان كاملاً متفاوت بود. اهالی روستا نسبت به او به چشم ديگری نگاه كرده و چون بدرستی او را درك نمی كردند در نتيجه با او رفتار خوبی هم نداشتند.

يوگاناندا

پاراماهانزا يوگاناندا Yogananda Paramahansa  كه در بدو تولد موكوندا لعل گوش Mukunda Lal Gosh    ناميده شد در پنجم ژانويه  1893در شهر گوراكپور Gorakpur هند در خانواده اي متمول و دين دار از اهالي بنگال به دنيا آمد.اطرافيان وي از همان دوران كودكي تشخيص دادند كه گرايش هاي روحاني و آگاهي الهي موكوندا فراتر از مرزهاي هوشيار ي معمول انساني بود.در واقع رسالت مقدس وي از همان دوران نوزادي توسط يكي از توسط يكي از اساتيد بزرگ روحاني هيماليا يعني ماهاآواتار باباجي Babaji Mahaavatar  و نيز يكي از شاگردان برجسته اش لهيري ماهاسايا Lahiri Mahasaya پيش گويي شده بود.لهيري ماهاسايا به مادر موكونداي نوازد گفته بود:

مادر عزيز،پسر تو روزي يوگي خواهد شدو روح هاي بي شماري را به سوي قلمرو خدا راهنمايي خواهد كرد.گريزهاي متعدد موكوندا از خانه در پي يافتن خدا و ارتباط هاي معصومانه اش با معشوق الهي ،خاطرات كودكي و نوجواني وي را نقش و رنگي دلنشين و بديع مي بخشد.عاقبت درسال 1910شيدايي و طلب موكوندادر17سالگي به مرحله ي برجسته و مهمي رسيدوآن نخستين ديداروي بااستادبزرگ شوي يوكتشوارگيريSri Giri Yukteshwar   بود.

موكونداي جوان در همان ديدار اول چون كاهي كه جذب كهربا مي شود بي درنگ شيفته ي استاد شد و به جمع شاگردان وي پيوست .موكوندا ده سال آينده ي عمر خود را در معبد شري بوكتشوار گذراند وتحت تعليم دشوار اما عاشقانه و روحاني استاد يوكتشوار قرار گرفت .موكونداي گريز پااز مكتب علم و تحصيل دنيوي ،به حكم استاد تحصيلات عاليه ي خود را ادامه داد و پس از فارغ التحصيلي از دانشگاه كلكته در سال1951،شري يوكتشوار او را به عنوان راهبي از هندو به سلك سوامي ها مشرف كردو از آن جا بود كه استاد نام يوگاناندا را به او اعطا كرد.بدينسان شوق و طلب يوگاناندا در پي وقف زندگي خويش به عشق و خدمت به خدا به ثمر نشست .يوگاناندا رسالت خود را با تاسيس مدرسه ي شبانه روزي پسرانه در سال 1917 آغاز كرد.در اين مدرسه علاوه بر تدريس علوم مدرن ،تعاليم روحاني داده مي شد.

سوامي شيواناندا

سوامي شيواناندا در 8سپتامبر 1887 در پاتاماداي Pattamadaiدر ايالت تاميل نادو Tamilnadu واقع در جنوب هندوستان متولد شد.پدر و مادرش ونگوآير vangu lyer  و پارواتي Parvati نام اورا كوپو سوامي Swamikuppu گذاشتند.

   كوپو سوامي در دوران كودكي پسر بچه اي شاد و با نشاط بود كه بيشتر وقت خود را به چوب بازي،دوچرخه سواري و شنا مي گذراند.در عين حال او علاقه اي وافر به آموزش هايي ديني داشت و بارها لطف و بركات الهي به طرق مختلف براو تجلي مي كرد.در سال 1903 پس ازپايان تحصيلات متوسطه وارد انستيتو پزشكي مدرس شد.علت علاقه او به رشته پزشكي ميل به خدمت و ياري دردمندان بود.

   پس از پايان دوران تحصيل براي يافتن شغلي مناسب به مالايا Malaya رفت و در بيمارستان سرمبان serembanاستخدام شد.پس از مدت كوتاهي به علت وسعت اطلاعات و ابراز شايستگي هاي فراوان به سمت مديريت بيمارستان مفتخر شد.

    در طي هفت سالي كه در بيمارستان كار مي كرد اثري عميق بر بيماران و ساير كارمندان و پزشكان گذاشت.او بسياري از شبها تا صبح در كنار بستر بيماران خود بيدار مي ماند و احساس سلامتي و اميد را در دل ايشان زنده نگه مي داشت. در اين دوران دركي عميق و متفاوت از سلامتي بدست آورد . او دريافت سلا متي در پرتو آرامش ذهن و روان وصحت اندام است و مداواي جسم به طور مستقل و بي توجه به روان ،درمان قاطعي نخواهد بود.بنابراين به تحقيق و بررسي عميق تري پيرامون ابعاد وجودي انسان پرداخت .در همين ايام بود كه به افتخارات علمي متعددي نايل گشت.اودرچندين مؤسسه مهم علمي عضويت يافت از جمله انستيتو شفاي ملي هندوستان وكتابهاي نيز در رشته پزشكي تاليف كرد. همينطور يك ژورنال پزشكي به نام آمبورشيا Amboroshia تا مدتي توسط او چاپ مي شد.هر چند او اينك در شرايط بسيار مطلوبي به لحاظ مادي ،اجتماعي و شغلي قرار داشت ولي ذهن او فقط متوجه سلامت همه جانبه و كامل تن وروان بود. به نظر مي رسد كه لطف الهي او را به سوي آن بيمارستان كشانده بود تا او نفس متغير موجودات و ناپايداري جهان رااز نزديك ودر ميان بيمارانش به وضوح مشاهده كند.

يـــــوگا

مدیتیشن و به طور کلی تمامی تکنیک‌هایی که به موازات آن وجود دارد، در پی رشد و گسترش شخصیت انسانی با معطوف ساختن توجه به سمت گفتگوی‌های درونی و لایه‌های زیرین ذهن می‌باشند. به عبارت دیگر می‌توان آثار این چنین روش‌هایی را به دو دسته زیر تقسیم کرد:

1-  شناخت بیشتر درونی و در پی آن کشف راه‌های جدیدتری از درک و ارتباط با واقعیت‌‌ها

2-  بالا بردن سطح تندرستی و خلاقیت و در پی آن افزایش موفقیت در زندگی

فلسفه کمال و طریقت‌هایی که شما را به سمت تکامل سوق می‌دهند، بسیار جذاب و از طرفی دارای دام‌های زیادی هستند. لزوماً نیازی نیست که ما یک انسان کامل باشیم. اما حرکت در این مسیر باید به عنوان مهم‌ترین بخش زندگی ما تلقی گردد. در طول تاریخ عارفان زیادی می‌زیستند که ما بعضی از آنها را به عنوان الگو انتخاب کرده و مشخصه‌های شخصیتی آنها را به عنوان مختصات یک انسان کامل برگزیده‌ایم. اولین‌آندرهیل معتقد است‌:" عارف لزوما یک انسان کامل نیست و عدم کمال و خامی شخصیت ظاهری‌اش ممکن است با عرفانش مخلوط گردد". زمان‌هایی هست که او گرفتار هیجانی تب‌آلود است. ممکن است در خوش‌خلقی و رفتار خوب با هم‌گنانش کمبودهایی داشته باشد و از طرفی به قول رابینز،  لزومی ندارد موجودی کامل باشد، کافی ‌است نمودی عالی از نژاد انسانی باشد. نکته دیگری که لازم می‌دانم در اینجا به آن اشاره کنم برخورد علمی‌تر با این طریقت‌ها و روش‌‌ها می‌باشد، شعر و تمثیل، ابزار زبان عرفانی می‌باشند و این در حالی ست که زبان علمی متکی به آزمایش و تجربه است. یکی از اشتباهاتی که ما مرتکب آن می‌شویم یکی دانستن این دو زبان می‌باشد.